Dennis in Sevilla

La decimaquinta, decimasexta, en meteen ook maar decimaséptima

¡Hola tod@s!

Op het moment van schrijven zit ik na de winterstop weer terug in Sevilla, te genieten van de zon op ons dakterras, dat trouwens een fantastische plaats blijkt te zijn om te studeren.

Tijdens mijn laatste twee dagen in Sevilla was het huis zo goed als leeggelopen, daar de meesten al naar huis waren vertrokken. Ik werd zelf ook een beetje weemoedig en begon zelfs de 'dagboeken' van Viriato te lezen: een stoffige doos op de bovenste plank van één van onze boekenrekken met daarin boeken vol tekstjes, foto's en andere dingen die vorige Viriatobewoners hebben achtergelaten. Ik nam mezelf alvast voor om in februari ook een gigantische tekst in zo'n boek achter te laten. Om mijn gedachten wat te verzetten ging ik ook lopen, goed wetende dat dit de laatste keer van 2011 ging zijn. 
Aangezien Seda en Nihat me hadden aangeraden dat ik zéker nog voor mijn vertrek naar Las Coloniales moest gaan, besloot ik dat die avond te willen doen. In huis had niemand echter zin, budget of nog honger om mee te gaan. Verdorie, dan ga ik maar alleen!
Aangekomen in Las Coloniales was de keuken nog niet open, dus besloot ik mij aan een tafeltje te zetten met een tapa van jamón iberico. Toen ik op het punt stond om iets om te eten te bestellen, kwam er opeens een oude bekende binnen. Sam, een Duitser die in september met mij mee was gegaan naar Cadiz, moest ook even goed kijken vooraleer hij mij herkende. Hij had blijkbaar afgesproken met een prof van zijn Uni en een klasgenote afgesproken om samen iets te eten. Hij vroeg of ik er niet bij kwam zitten. Ondanks de relatieve absurditeit van het voorstel (tuurlijk, een prof spreekt af met zijn Duitse studenten, laten we er als Belg even bij gaan zitten!) ging ik met hem aan een tafel zitten. Toen de klasgenote en de prof binnenkwamen, trokken ze wel even rare ogen, maar hadden er blijkbaar niets op tegen. Ik had heel veel dode stiltes en awkward moments verwacht (Duitsers blijven Duitsers...), maar tot mijn verbazing waren het enorm gezellige mensen die allesbehalve formeel omgingen met hun prof. Het feit dat er maar wijn besteld blééf worden zal daar waarschijnlijk wel voor iets tussen hebben gezeten. Ook was ik enorm blij dat mijn Duits goed genoeg was om hun goed te kunnen volgen. De drank en tapas bleven elkaar maar opvolgen en ik begon stilaan voor de gepeperdheid van de rekening te vrezen, maar ik vond het zo gezellig dat ik graag bleef. Toen we na úren eindelijk klaar waren met eten, nam de prof tot mijn grote genoegen de rekening voor zijn rekening (pun intended). "Dit is op kosten van de Uni" - NICE. Met een volle maag en volle portemonnee keerde ik dan ook voldaan terug naar Viriato.

Lees meer...

La decimacuarta

¡Oye cariños!

De laatste week van mijn Erasmus vóór de winterstop zit er ook weer op en stof genoeg om over te schrijven!

Morocco: the day after' zorgde voor een prakdag vol uitslapen, inkopen doen, mensen toevoegen op facebook (en meteen getagd worden) en verhalen uitwisselen met de huisgenoten die geïnteresseerd waren in onze verhalen. Erna had in de aanloop naar Kerstmis de zithoek versierd met slingers en een kerstboom, sfeervol! Die avond ging ik naar de les om tijdens dirección estratégica ons groepswerk te kunnen afgeven. Hoewel het pas tegen donderdag moest, was ik blij om samen met Adolfo en Lotte dat vervloekte groepswerk eindelijk in te dienen! Ik had met Vinz afgesproken om die avond te gaan lopen, maar omdat hij het al te laat vond toen ik terugkwam (omdat ik niet één sevici vond, was het al 21:50...) hebben we die afspraak naar de dag erna gezet. Dan maar gewoon op tijd in bed.

Dinsdagnamiddag gingen we dus lopen, het was voor mij alweer een tijdje geleden. Philip en Daniel wilden ook graag meelopen, dus vertrokken we met ons viertjes voor een tocht langs de rivier die Daniel had uitgestippeld. Zijn tempo lag echter enorm hoog, en al kon Philip niet meer volgen en na een tijd ook Vinz en ik niet meer. Nathalie en Jolien moesten dan ook hartelijk lachen toen we met een knalrode kop de keuken binnenstrompelden. Ik vind het jammer dat we het de dagen erna niet opnieuw hebben gedaan, want die tour was écht mooi. 's Avonds hadden we de mensen van de Marokkoreis waar Vinz en ik het best mee overeenkwamen, uitgenodigd bij ons thuis om gezellig iets te drinken in de patio. Daarna zijn we uitgeweest naar Alfalfa, één van de weinige plekken in Sevilla die op dinsdag bruist van het leven. Toen het zo rond 4-5u begon te regenen, is iedereen naar huis gegaan. Gelukkig was Alfalfa voor ons niet ver, wat jammer genoeg niet voor al onze gasten gezegd kon worden.

Lees meer...

La decimatercera

¡Hola tios!

Wanneer een mens te weinig tijd heeft tussen een afspraak voor een groepswerk en een les Marketing om huiswaarts te keren, is dit voor hem een uitgelezen ogenblik om zijn blog nog eens bij te werken, bij deze!

Maandag diende om te bekomen van het weekend Granada. Aangezien ik vrijdagmorgen voor het weekend naar Marokko zou gaan en er tegen dan twee groepswerken af moesten zijn, diende mijn 13e week vooral voor schoolwerk. Gelukkig niet uitsluitend!

Bij de Belgen speelde al lang het idee om, bij wijze van nationale verbroedering, een Erasmuscantus te organizeren. Aangezien niemand hem echt wou voorzitten of organizeren, hebben Nathalie en ik ons "opgeofferd" om dan eindelijk de koe bij de horens te vatten. En zo geschiedde, maandagavond was het cantus in de keuken van Viriato!

Naast Nathalie, Louise en Jolien waren ook de handelsingieurs, Christine, Sander en Isabelle van de Partij. Het is nogmaals gebleken hoe sterk een cantus kan verschillen van stad tot stad; we hebben weer heel wat bijgeleerd! Iedere niet-Belg in ons huis wist niet goed wat er aan de hand was, de meesten kwamen dan ook kijken en ik voelde me even als een aap in een dierentuin. Hoewel niemand er iets van begreep, had iedereen wel zin om mee te doen. Een internationale erasmuscantus staat dan ook nog op de agenda! Na een aantal prosits op onze nieuwe regering en Sinterklaas, zijn we naar het kot van Seba getrokken bij wijze van afterparty.

Dinsdag en woensdag was het dus tijd om te groepswerken. De ideale gelegenheid om nog eens soep te maken, en al zeg ik het zelf, ze wordt steeds beter en beter. Woensdagavond ben ik opnieuw naar de Cien Montaditos getrokken, dit keer (enkel) met Ray omdat de rest niet kon/al eten had. Omdat we vrij laat zijn vertrokken zijn we midden in het piekmoment beland, gelukkig kende Ray er toevallig mensen en hebben we ons bij hun aan een tafeltje gepropt. Daarna zijn we nog naar La Sureña geweest, maar niet te lang, kwestie van donderdag nog fris te kunnen groepswerken. Dit nam dan ook mijn hele donderdag in beslag, en ik was blij dat 's avonds eindelijk alles af was!

Lees meer...

La decimasegunda

¡Hola tod@s!

Het heeft uiteindelijk 12 weken geduurd, maar ik ben dan toch op een woensdag naar de Cien Montaditos geweest! Ik vraag me nog steeds af waarom ik dat niet eerder heb gedaan; op woensdag kan je de hele kaart nl. krijgen aan €1 (en grote salades aan €2). Dus daar zat ik dan, met Hector, Philip en Vinz in dat veel te drukke restaurant, met twee broodjes, een salade en een halve liter bier voor mijn neus aan €5. Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik dit vaker ga doen!
Vinz had toen net een tattoo laten zetten op z'n schouder, en toen de pijnstillers begonnen uit te werken moest hij serieus op zijn tanden bijten.

Donderdagavond was het plan om met heel Viriato naar White Sensations te gaan in LIMO! Vinz had het klaargespeeld dat we voor een prikje daar een VIP zouden krijgen, iedereen was dan ook erg enthousiast en keek uit naar de rit in de limo. Omdat we de dag erna echter met een deel naar Granada gingen, haakten Anna, Jolien en Louise af... We moesten de limo echter volkrijgen - normaal geen enkel probleem! - maar ik denk dat iedereen op iemand anders rekende om nog extra personen te vinden, pijnlijke conclusie: cancelled.. Naast ontgoocheld was Vinz dan ook terecht kwaad. Het hielp bovendien niet dat het die nacht Anna's verjaardag was en we daarvoor sushi zijn gaan eten, niet toevallig zijn er enkel maar mensen meegeweest die ook de dag erna naar Granada gingen.. Spanningen in Viriato, ole!

Vrijdagvoormiddag kregen we in plaats van gestión de calidad een les knutselen. Ja, knutselen. Nadat we ons in groepjes van +/-8 hadden verdeeld, kreeg elk groepje een stuk groen papier, een schaar, een potlood, een gom, een lijmstift en een lat. De opdracht was om met "beperkte middelen" een toren te maken die aan vooraf opgestelde voorwaarden moest voldoen. Tijdens het uitvoeren van de opdracht kwam de prof langs met een camera om ons te filmen, om die fimpjes dan achteraf te analyseren en hierin groepsdynamieken te kunnen identificeren. Onderwijs in Spanje, gotta love it.

Lees meer...

La decimaprimera

¡Hola ti@s!

Het feit dat ik me vorige zondag niet zo goed voelde was jammer genoeg de voorbode van een griepje - gelukkig was een Spaanse griep helemaal niet zo dodelijk als ze vorig jaar in de media hadden laten uitschijnen (pa dum tish).

Het had echter wel tot gevolg dat ik het grootste deel van de week in mijn bed heb gespendeerd. Helemaal naar de les fietsen leek opeens een bovenmenselijke inspanning, die jammer genoeg moest gebeuren omdat we weer een tutoría en een deelexamen van gestión de calidad hadden. Gelukkig kon ik op steun van de huisgenoten rekenen; niemand maakte overdreven lawaai toen ze wisten dat ik al was gaan slapen en ik kreeg ook de nodige aspirine onder mijn neus geduwd (volgens Anna is de beste manier om die in te nemen opgelost in een kop warm water, aspirinethee dus, ga ik vanaf nu altijd doen). Tegen het einde van de week was ik dan ook weer bijna helemaal de oude.

Vrijdagavond kregen we een nieuwe bewoner in Viriato. Gelukkig was het geen onbekende! Hector, mijn favoriete Venezolaan, was na zijn verblijf in Barcelona terug naar Sevilla gekeerd en is bij ons ingetrokken, in de kamer van de Mexicanen. Het was leuk om terug wat meer leven in Viriato te hebben, na het vertrek van de Mexicanen en Louise, Anna, Daniel en Fiorella die allemaal op reis waren, begon het huis maar leeg aan te voelen! Diezelfde avond nog was het tijd voor weer een viernes loco in la casa loca, iets dat stilaan een begrip begon te worden. Na de belachelijk hoge opkomst van de vorige keer hadden we besloten om er dit keer géén publiekelijk event op FB van te maken, wat voor een ideale opkomst heeft gezorgd! Druk genoeg om niet leeg te zijn, en leeg genoeg om nog goed te kunnen bewegen. Als thema was er dit keer "suit up", het werd dan ook legen.... DARY! (tijdens mijn griep had ik HIMYM volledig ingehaald..)

Lees meer...

Pagina 2 van 4

You are here: Dennis in Sevilla