Dennis in Sevilla

La última...

¡Hola todos!

Ik had gehoopt om deze post zo lang mogelijk te kunnen uitstellen, maar de laatste week - en daarmee mijn hele erasmusavontuur - zit er op. Het voelt dan ook best vreemd aan om te bloggen vanuit mijn kamer in België, dat grijze België zonder tapa's, zon, leuke looproutes of, bovenal, casa loca. Ondanks de ietwat melancholische ondertoon van deze blogpost, kan ik zeggen dat alles in schoonheid is afgesloten:

Dinsdagmiddag kwamen Steven, Koen en Nele mij bezoeken. Ze zagen de lesvrije week als een ideale kans, aangezien een eigen Erasmus naar Denemarken en een Volbeat concert hun had belemmerd met EKA mee te komen in november. Ik ging hen ophalen aan de bushalte van het prado, bracht hen naar de hostel (opnieuw Oasis) en ging met hen tapa's eten in Alcoy. Daarna maakten we al een korte wandeling, stopten we in de Mercadona en gingen we 's avonds langs Alfalfa. Hier en daar zag ik wat bekende mensen door de beerpong, maar eerlijk gezegd was iedereen vrij uitgeput van het reizen (ik nog steeds van Mallorca!).

Woensdag deden we de "zuidelijke tour": de Plaza Nueva, het Alcazar, de Plaza de España, ... In die laatste zijn we wel even blijven hangen, aangezien het (door warmtereflectie?) het er zo zálig warm was en zo leuk om wat the chillen. Daarna nog een granizados gaan drinken op Plaza de America tussen de duiven. Woensdag betekende uiteraard ook cien montaditos! Ik vond het aangenaam om met hen al deze dingen te doen, aangezien het voor mij al een klein "afscheid" was van al deze plaatsen. Ik liep dus wat rond met een dubbel gevoel; blij dat ik met een paar van mijn beste vrienden door Sevilla kon kuieren, maar beseffend dat ik in enkele van deze straten een lange tijd niet meer zou komen.
Woensdagavond was er in Caremelo het eerste feestje van het tweede semester; we besloten er met het huis heen te gaan. Na een korte speech van Daniel (Philip I will miss you because you complain all the time, Ray I will miss you because you are a girl, Dennis I wil miss you because everytime you make soup, you make waaaay too much and don't seem to understand that, ...) waarbij we ook met een Spaanse vlag hebben liggen wapperen. Terwijl ik samen met Vinz en Fiorella een vlag opgooide, is - tenminste wat mij betreft - de meest kenmerkende foto van heel mijn Erasmus genomen. Ik ben van plan hem op posterformaat te laten afdrukken! Maar goed, met z'n allen in de taxi naar caramelo, waar ik stuitte op niemand minder dan Peter Theunis, een oude vage bekende uit mijn middelbaar die Bart was komen bezoeken. Het was raar om al die nieuwe gezichten te zien in caramelo. Wanneer ik mijn jas uit de vestiaire weer ging ophalen zat er een sjaal in die niet van mij was. Mooi!

Toen ik donderdag wakker werd, had ik opeens een heldere gedachte in mijn hoofd. Als het rond 10:00 is maak ik soep voor iedereen met alle restjes die ik nog heb, is het later, blijf ik nog even liggen en ga daarna ontbijten. Toeval of niet, het was 10:02, wat ik als een teken opvatte om soep te gaan maken, één van mijn vele verworven erasmus-skills! Ik schepte een kom in voor mezelf en liet de rest staan met een briefje: "sopa para quien quiera". Daarna repte ik mij naar Torre Del Oro, waar ik met de bende had afgesproken om te gaan luchen in Triana en daarna verder de buurt te verkennen. Uiteraard gingen we naar Miami, waar we genoeg vlees en vis kregen voor een hele week! Vervolgens zijn we ook nog gaan touren in Cartuja, waar de vervallen resten van de Expo '92 kenmerkend zijn. De tour viel daarom iets groter uit dan gepland, met blaren en pijnlijke voeten tot gevolg. Na een afsluitende koffie op de plaza San Lorenzo ging ik terug naar Viriato, om me klaar te maken voor het verassingverjaardagsfeest van Matthieu in de Carbona. Ik nam mijn overgebleven flesjes Maredsous mee voor de eigenaars, en voor Matthieu had ik bijgelegd voor zijn cadeau. Lolo had overheerlijke paëlla gemaakt en de wijn vloeide rijkelijk. Jammer genoeg was ik de enige van ons huis die aanwezig was; Nathalie had nog haar laatste examen de dag erna. Vrij random ben ik toen aan de praat geraakt met een groepje Spanjaarden, die veel sympathieker bleken te zijn dan de gemiddelde Sevillaan! Ik nodigde hen dan ook uit op het volgende kotfeestje, hoewel ik niet had gedacht dat ze effectief zouden komen. Na het verjaardagsfeest wou ik nog iets gaan drinken met Koen, Nele en Steven, maar alles bleek al gesloten te zijn. De volgende dag dan maar!

Vrijdagmorgen stonden de iglesia del Salvador op het programma en de kathedraal. Het viel me op hoe belachelijk veel Belgen die week naar Sevilla waren gekomen voor een citytrip; blijkbaar zorgde het ijskoude weer in ons thuisland ervoor dat velen het eerste het beste vliegtuig richting het zuiden namen. Na weer een mooi uitzicht over Sevilla gingen we smullen in Los Coloniales. Voor de namiddag had ik niet echt plannen meer (de must-do's waren done!), dus gingen we op verzoek weer naar de plaza de España, om met een ijsje te rusten op een bank. Daar kwamen we ook Valerie tegen met een bende vriendinnen, die ook kennissen waren van Nele en Steven. Het blijft toch een kleine wereld. 's Avonds gingen we, ter ere van het vertrek van verdorie het halve huis, eten in bar Viriato. Ray had een toespraak voorbereid, die hij door Simon had laten verbeteren. Daarna moesten we dringend het kotfeest beginnen klaarzetten, aangezien de Duitsers - pünktlich wie immer - al aangekomen waren. Wat een feest! Het thema was dit keer "spaanse vlag"; tussen de rood-gele outfits door werden er heel wat vlaggen en markers uitgewisseld om tekstjes te schrijven. De meeste stiften drukten echter door en al snel stond heel onze keuken (inclusief tafels, kasten, de trap, ...) vol met markervlekken. Voor alles echter goed en wel op gang was gekomen, moesten we al afscheid nemen van Daniel en Fiorella. Er vloeiden heel wat tranen, en eerlijk gezegd had ik ook wel moeite toen ik onze Chilenen zag vertrekken, wetende dat de kans om hen ooit terug te zien wel héél erg klein was. Maar goed, het kotfeest: de Spanjaarden die ik de dag ervoor had uitgenodigd, waren er ook effectief! Ze hadden zelfs een handvol vrienden meegebracht. Ook mijn Belgen hadden mensen uit de hostel meegebracht, waaronder Hanne, iemand die ik een klein jaar geleden nog begeleid had op verkenningsdagen. Opnieuw, wat een kleine wereld! De politie kwam dit keer vrij laat (03:00?) en ze waren heel vriendeiljk, we moesten gewoon iedereen buitenjagen en toen gingen ze gewoon weg. Ik had Steven mijn kamersleutel gegeven om zich daar te gaan verstoppen (hun vliegtuig vertrok binnen enkele uren en ze hadden geen hostel meer), maar tot mijn verbazing waren ook Hanne, Remco, Ugur, Ruth en Markus hen gevolgd. Ik vond iedereen dus op mijn bed, drankspelletjes aan het spelen en in de weer met mijn tablet. Raar, maar geestig. We gingen nog een kebab halen, en toen het ongeveer 4:30 was vertrokken we richting bushalte voor hun bus richting de luchthaven. Terugfietsend richting Viriato stootte ik op een dronken Vinz, die vloekend terugkwam van een of andere club. Ik was boos op hem, aangezien hij opnieuw met de politie was vetrokken, niks had opgeruimd en met zijn ogen rolde toen ik zei dat ik niet meeging. Chris en Roxanne waren al begonnen met de schoonmaak, ik hielp, terwijl Vinz en Philip fishsticks aan het bakken waren met mayonaise. Toen Vinz tóch besloot om mee te helpen, stootte hij tot drie keer toe zijn emmer met vuil water om. Ik besloot om een uurtje te gaan slapen.

Na dat uurtje slapen, voelde ik me toch iets frisser. Nathalie nam afscheid. Ik vertrok samen met Ray, Philip en Jan richting Encarnación om hen uit te zwaaien, daarna vertrok ik met de fiets naar de bushalte op het prado, waar een bus mij opwachtte om naar Gibraltar te vertrekken. Bizar genoeg herkende ik niemand van ErasmuSevilla en werd alles in het Engels geregeld; ik was terechtgekomen op een bus vol Amerikanen! Blijkbaar werkte ErasmuSevilla voor deze reis samen met Discover Sevilla, en leverde die laatste het leeuwendeel van de reizigers. Gelukkig herkende ik tussen mijn busgenoten Noe, een vriend van Chris die al een paar keer bij ons op bezoek was geweest. Samen met hem en zijn vrienden die meewaren, Christy en Cody, trok ik de hele dag op. Eerst bezochten we een grot (niet zo indrukwekkend als je de grotten van Han al hebt gezien..) om daarna naar de apen te gaan. Wat een topattractie! Kaki pluisbollen die geen schrik leken te hebben van de toeristen, maar - volgens de vele waarschuwingsbordjes - wel beten. Na de apen gingen we eten in de binnenstad. Gibraltar behoort tot Engeland en ik had wel zin in een fish&chips! Jammer genoeg heb ik toen een van de duurste en slechtste gerechten uit mijn leven gegeten, bah. Na de middag kregen we nog wat tijd om rond te wandelen in de winkelstraten, waarna we al weer richting Sevilla vertrokken. Thuisgekomen ging ik na het eten meteen slapen, er moest nog wat ingehaald worden!

Mijn lichaam besloot dan ook dat zondag een ideale dag was om niets te doen. In de namiddag zat haast iedereen met z'n laptop op het terras (het was nét geen LANparty) en heb ik een potje schaak gewonnen van Chris. Bij gebrek aan schaakbord hebben we toen een potlood en een cursusblok gebruikt. Daarna een laatste keer gaan lopen in Sevilla. Eén van de voorbije dagen had ik Ugur een turks gerecht zien maken en ik had hem gevraagd hoe hij dat juist had gedaan. Om het te tonen, had hij die avond een enorme hoeveelheid klaargemaakt. Die avond is ons toen gelukt wat in 5 maanden nooit is gebeurd: een gezellig avondmaal met het héle huis. Vanaf toen wist ik dat de nieuwe groep een enorm hechte groep zou worden, misschien zelfs hechter dan wij ooit geweest waren. Daarna zijn we nog even naar Alfalfa geweest om onze Italiaanse vriendinnen uit te zwaaien: voor Giorgia en Concietta was het de laatste avond.

Mijn twee laatste dagen in Sevilla waren vrij hectisch: mijn tickets moesten nog afgedrukt worden, ik wou nog eens met Pablo en Alexandra afspreken, ik moest nog in het boek schrijven, inpakken, opruimen en alle dingen doen die ik nog in Sevilla wou doen zolang het kon. Dinsdagmiddag was het plan om vis te gaan eten in Miami met Daniel en Pablo, maar dat restaurant was - natuurlijk - net op dat moment gesloten. We zijn dan maar iets verder gaan eten, waarna ik afscheid nam van Pablo. Op dinsdagavond, na het maken van een collage en het schrijven van een tekstje in het Viriato bewonersboek, kwam ik in de keuken met een berg spullen die ik niet meer zou meenemen. Ik deelde shampoo, tandpasta, oorstokjes, deo, die gevonden sjaal, ... uit als een volleerde kerstman. Na het opmaken van mijn laatste restjes drank (bedankt, Ray!) gingen we ook naar de plaats der plaatsen om op dinsdag uit te gaan: Alfalfa! Gelukkig was zowat iedereen van de bekenden die nog steeds in Sevilla waren, aanwezig en ik trakteerde op een bandera. Zelfs Pablo en Alexandra waren er! Zeker omdat ik gedacht had dat ik hen nooit meer ging zien, was ik eens zo euforisch. Die euforie werd omgezet in een knuffel-alles-wat-beweegt, vooral dan tegenover Vinz. Hoewel ik enorm vaak kwaad op deze kerel ben geweest, kan ik gerust zeggen dat hij één van de mensen is die ik het meest ga missen, al is het maar door als ons gereis samen. Toen alles in Alfalfa begon te sluiten, gingen we naar huis, waar Vinz een cadeau had voor mij: zijn favoriete zonnebril die gesloopt was op de avond dat ik ook mijn pols bijna had gebroken, had hij beschreven met "hasta siempre". Dit bizarre relikwie vond ik echt fantastisch. In ruil gaf ik hem mijn favoriete t-shirt cadeau, wat meteen ook zorgde voor makkelijker inpakken! Daarna was het tijd voor nog laatste tarpé op het dakterras en mijn bed.

Woensdagmorgen fietste ik met een lichte kater naar Nervión voor het ophalen van een handtekening op mijn certificate of departure. Ironisch genoeg vroegen ze mij op welke datum het moest ingevuld worden... Na een kleine montadito en een cola waar ik van opkikkerde vertrok ik terug huiswaarts om afscheid te nemen van Erna en het allerlaatste in te pakken. Het was woensdag; ik had al meer dan een week op voorhand gezegd dat ik wilde dat mijn laatste maaltijd in de cien montaditos zou zijn. Dus vertrok ik die bewuste middag met Simon, Vinz, Roxanne en Valeria om een laatste keer te smullen van montaditos met scampi's en een salade. Chris en Daniel kwamen uiteindelijk ook nog - waar ik heel blij om was. Alles was veel te snel op en ik haastte me huiswaarts om alles in mijn zak te proppen, iets wat enkel maar is gelukt met de hulp van Simon en Chris. Ik nam afscheid van Reme en mijn fantastische huisgenoten, en gooide de deur van Viriato achter mij toe, mij er pijnlijk van bewust dat ik met deze beweging ook een hoofdstuk in mijn leven afsloot. Ik gebruikte een sevici om wielen te geven aan mijn baggage en vertrok richting bushalte. Onderweg kwam ik Valerie nog tegen ("tot in Antwerpen!") en aan de bushalte zag ik Bart, die Peter kwam droppen. Zo zat ik opniéúw met gezelschap op het vliegtuig: in Sevilla reis je blijkbaar nooit alleen. Na een comfortabele landing in Charleroi (géén hoofdpijn!) was er een blij weerzien met mijn ouders. De post-erasmusdepressie kan nu elk moment komen, maar nog niet meteen, want gelukkig bestaat er EKA om mij op te vangen en bezig te houden.

En daarmee zijn we aan het eind gekomen van "Dennis in Sevilla", waarbij ik iedereen wil bedanken: mijn ouders en de UA om dit mogelijk te maken, iedereen die mij is komen bezoeken of contact heeft gehouden, Erna en mijn fantastische huisgenoten, iedereen met wie ik in Sevilla leuke momenten heb beleefd, kortom iedereen die, al dan niet indirect, heeft bijgedragen tot deze onvergetelijke 23 weken. 
En vooral ook u, trouwe lezer!

¡Hasta siempre!

La penúltima

¡Hola todos!

Terwijl ik dit neertyp zijn mijn laatste 48 uur in Sevilla ingegaan. De meeste van mijn huisgenoten zijn al naar hun respectievelijke thuislanden teruggevlogen en er is al een nieuwe lading huisgenoten aangekomen. "Lost in transition", zoals Vinz het goed uitdrukt. De voorbije twee weken zijn dan ook zoveel dingen gebeurd dat ik hoop dat ik het meeste nog kan herinneren!

Maandag 30 januari was het tijd om komaf te maken met twee vakken: Investigación Comercial in de voormiddag en GYODEC in de namiddag. Toen we rond 11u voor de lokalen verzamelden merkte ik dat er een gespannen sfeertje hing; formules werden nog snel overlopen, samenvatting nog snel uitgewisseld en schrijfgerief haastig klaargenomen. Het examen bestond uit 15 meerkeuzevragen die best meevielen (hoewel het natuurlijk steeds uitkijken is voor instinkers door het taalverschil) en één (!) oefening. Aangezien de oefeningen waren van het type "ofwel zie je het en heb je geluk, ofwel zie je het niet en heb je pech" vond ik één oefening niet echt representatief. Desondanks had ik er een relatief goed gevoel over toen ik het examen afgaf - iets wat duidelijk niet de algemene tendens was ("¿cómo fue? - ¡fatal! ¡terible!), ook niet bij Lotte en Julie. Daarna ging ik met Seba eten in de resto, waarna we ons met een laptop (Seba was er één voor mij gaan uitlenen, ik had zo'n gevoel dat ik mijn gezicht daar maar beter niet meer liet zien) in de zon op een bankje hebben gezet om de slides van GYODEC te knallen. Om 5u, het uur dat we met Ana hadden afgesproken en dat we wel drie keer hebben herhaald, gingen we naar haar bureau voor ons examen. Daar aangekomen begon een kwade Ana meteen tegen ons te tieren dat ze boos was op ons dat we haar al meer dan een uur hadden laten wachten omdat we duidelijk om 4u hadden afgesproken (!! - "kijk maar in mijn agenda"). Seba en ik wisselden meteen een WTF-blik uit en hebben ons dan maar met tegenzin geëxcuseerd voor onze vertraging. Spanjaarden... Gelukkig ging het examen van een leien dakje (Ana had weinig inspiratie voor geloofwaardige alternatieve antwoorden in de meerkeuze - bovendien had het examen belachelijk veel spelfouten, vooral tegen het Engels) en konden we snel haar bureau verlaten. We kregen bij wijze van afscheidscadeau nog een CD mee met de video-opname van onze presentatie. 's Avonds wou ik enkel maar rustig wat bekomen.

De volgende drie dagen leken sterk op elkaar: genieten van het zalige voorjaarsweer op het dakterras, al dan niet met een studerende Nathalie, Ray of Philip naast mijn zijde. Ik had besloten om, bij wijze van experiment, prezi te gebruiken om Dirección Estratégica samen te vatten. Hier zou wel wat tijd in kruipen, maar ik hád tijd, en bovendien zou het resultaat er mogen zijn. Dinsdagavond kregen we een nieuwe huisgenote: de Zwitserse Roxanne. Een leuke meid waarvan ik momenteel spijt heb dat ze het eerste semester niet is toegekomen! Stilaan begon ik me wel te ergeren aan het gedrag van mijn andere huisgenoten, in het bijzonder dat van Philip en Vinz. Tijdens het voordrinken in de keuken vind ik het gezellig om er bij te komen zitten, maar wanneer ze dan uitgaan kunnen ze niet aanvaarden dat ik niet meega om de dag erna te kunnen studeren ("huh, je hebt toch geen examen morgen, ga gewoon eens mee!"), tot vervelens toe. Woensdag gingen we, na de traditionele cien montaditos, echter wél naar Caramelo omdat er een "Belgian party" was. Om eerlijk te zijn was ik heel erg benieuwd naar hoe ze het thema gingen invullen! Mijn nieuwsgierigheid was echter ongegrond; geen Belgische muziek, geen Belgische mensen (enkel Louise, ik en een random Waal!) en teleurstellende Belgische hapjes (stukjes wafel met chocoladesaus). Nouja goed, een feestje met huisgenoten is sowieso al geslaagd, Belgisch of niet. Donderdag heb ik mijn samenvatting dan volledig afgewerkt en ben ik vroeg gaan slapen. Ergens met pijn in het hart omdat het de laatste avond van Anna en Louise was, maar voor het laatste examen moesten we fris zijn...

Lees meer...

La vigésima

¡Hola todos!

Op deze zonnige januaridag die zelfs voor Sevilla te warm is voor de tijd van het jaar, vond ik tussen het studeren van investigación comercial door nog wat tijd om de blog te updaten. Na al die superspannende cliffhangers van vorige week ben ik blij te melden dat alles tot een goed einde is gekomen!

Maandag diende vooral om de laatste hand te leggen aan mijn presentaties van Marketing en GYODEC. In de namiddag spraken we zoals de keer ervoor af bij Seba thuis om onze casos practicos in orde te brengen. Tot mijn groot plezier heb ik gemerkt dat ik samenwerkte met drie perfectionisten, zodat ik echt wel een goed gevoel had bij deze presentatie, in tegenstelling tot die van Marketing. Onze prezi staat trouwens onderdaan dit artikel.

Dinsdagmorgen was het dan tijd om onze presentatie van Marketing te doen. Ik had me voorgenomen hier niet te veel tijd in te steken en gewoon af te lezen (zoals iederéén daar deed...). Deze keer had de prof maar één assistent meegebracht en ging het dus allemaal een stuk trager vooruit. Toen we ongeveer nog 45 minuten overhadden en er nog vijf groepen - waaronder wij - overbleven die nog niet aan de beurt geweest waren, kwam de prof doodleuk naar ons toe om te zeggen dat er "niet genoeg tijd meer zou resten" en we dus gewoon onze presentatie moesten doorsturen en we daar wel op gequoteerd zouden worden. Hoewel ik wel blij was om niet te hoeven presenteren, vond ik het toch van weinig respect getuigen tegenover andermans werk. Ach ja, ik schrik nergens meer van. Toen ik die middag in de cafetaria zat voor mijn middagmaal, kreeg ik een telefoontje van de computerwinkel. Door al het rumoer kon ik hem slecht verstaan, dus ging ik er maar gewoon heen. Daar werd mij verteld dat mijn laptop gemaakt zou kunnen worden voor €120. Wat!? Gewoon een biosprobleem? Ik zei dat ik dat veel te veel vond, hoe jammer het ook was om mijn laptop niet terug te hebben, maar zoveel was het mij niet waard. Uiteindelijk is de prijs dan verlaagd naar €85 ("barato barato eee"), hoewel ik nog steeds het gevoel had dat ik in het zak werd gezet. Maar goed, ik mocht mijn laptop de dag erna (!) komen ophalen.

Woensdagmorgen de laatste keer vroeg opstaan voor gestión de calidad, halelujah! Na de les ging ik mijn laptop ophalen, die perfect functioneerde. Het werd dan ook maar eens tijd om de laptop van de bib dan eindelijk terug te brengen. Toen ik die laptop uit mijn rugzak haalde en op de bureau van de bibilothecaresse legde, werd haar gezicht meteen een donderwolk. "Esto no es para llevar a casa - dat is wel niet om mee naar huis te nemen!" Tja, ik wist uiteraard van niks, ik ben maar Erasmus en begrijp alles slecht. "Dat is wel een zware boete he! 70 dagen mag je nu niks meer uitlenen!" zei ze met een gezicht van HAH daar heb je niet van terug. In plaats van verbouwereerd te zijn had ik echter moeite om mijn lach in te houden. Ach ja, eind goed al goed met mijn laptop. Thuisgekomen van weer wat saaie presentaties van GYODEC had ik zin in cien montaditos! De bedoeling was om Chris mee te nemen, maar aangezien hij er niet was en Vinz ook weinig zin had om mee te gaan ("mec je suis trop défoncé"), werd het een Nederlands onderonsje met Ray en Philip.

Lees meer...

La decimanovena

¡Hola chic@s!

De examens komen nu wel erg dichtbij en dat laat zich merken in Viriato; mensen die rondlopen in trainingsbroeken, eten als het summum van sociaal contact (als niet wegens tijdsgebrek op de kamer gebeurt...) en veel minder lege bierflessen elke morgen in de vuilbak.

Dinsdagvoormiddag ging ik naar het computerwinkeltje op de Alameda, enerzijds om ook mijn e-mailadres op te geven (ze hadden enkel mijn gsm-nummer genoteerd, had ik mij bedacht) anderzijds om uit te zoeken wat de stand van zaken was. "Dinsdag hebben we meer nieuws" - "maar vandaag is het toch dinsdag?" - "Ja, uiteraard volgende dinsdag". Spanje... Dan nog maar een week wachten. Daarna besloot ik om te gaan kijken naar de presentatie van Marketing van Julie, Lotte en Seba om te kijken hoe die er zo al aan toegingen. De presentaties gingen door in hetzelfde lokaal, 3 groepjes tegelijk in een uithoek van het lokaal, fluisterend om de rest niet te storen. Het "publiek" moest zich in stilte bezighouden. Hallucinant! Seba merkte terecht op dat je op zo'n manier nóóit leert presenteren en hij misschien wel "waarom de Spaanse economie zo erg faalt" als thesisonderwerp zou nemen. In ieder geval, ik had opeens helemaal geen schrik meer voor mijn eigen presentatie van volgende week.
's Avonds hadden we met de Belgen afgesproken om tapas te gaan eten in Levies, dichtbij het kot van Seba. Ik was er zelf nog nooit geweest (het ligt niet echt in de richting...) maar het is zeker voor herhaling vatbaar! Nadien passeerden we nog even langs Alfalfa, waar heel wat bekenden waren! Jammer genoeg op tijd opstaan voor Gestión de Calidad de dag erna, dus ging ik maar naar huis, hoewel ik nog graag was gebleven.

Woensdag heb ik de hele dag op de campus gespendeerd, tussen de lessen door zat ik in het computerlokaal. Tijdens de les GYODEC was het een blij weerzien met Pablo, de Spanjaard in mijn groep die eindelijk terugwas na meer dan twee maanden afwezigheid omwille van een chronische ziekte. Tegen de avond besloot ik binnen te springen in de Cien Montaditos en een salada en broodjes mee te nemen naar huis. De salade hadden ze echter in een kartonnen doos gestoken die slecht sloot, dus riskeerde ik het niet die in mijn rugzak te steken. Ik zette de doos in het mandje van mijn sevici, die de kasseiweg van de c/ Gerona als een ideale gelegenheid zag om open te gaan. Resultaat: de sevici vol sla en cocktailsaus, gelukkig zat het meeste nog in de doos en was het een húúrfiets. Aangekomen in Viriato was Erna de afwas aan het doen, iets wat meestal duidt op een speciale gebeurtenis. Inderdaad, we kregen we een nieuwe huisgenoot! Nieuw leven in de brouwerij is altijd leuk, maar het werd wel weer pijnlijk duidelijk dat het 2e semester bijna ging beginnen. Onze nieuwkomer heet Chris, is een Amerikaan uit New Mexico en is best een symphatieke kerel, hoewel hij het beeld van de stereotiepe Amerikaan al een paar keer pijnlijk heeft bevestigd. Hij nam zijn intrek in de oude kamer van Ray.

Lees meer...

La decimaoctava

¡Hola todo el mundo!

Dit is de eerste blogpost vanop een andere laptop dan de mijne, omwille van het jammerlijke feit dat de bios van mijn eigen laptop plotseling besloot om tegen te werken. Wat is een mens toch gehandicapt zonder; gelukkig waren vele kotgenoten bereid om hun laptop even af te staan.

De week begon nochtans zoals elke andere week; een enorm zonnige maandag waarop het zalig was om op het dakterras leerstof door te nemen, te lezen, of gewoon te zitten. De ene had het al wat drukker met studeren dan de andere en ik had zo'n voorgevoel dat dit gigantische verschil in studiedruk nog voor spanningen ging zorgen. Deze week begonnen ook de presentaties van direcciOn estrategica. Het niveau van presenteren ligt in Spanje echt belachelijk laag; Pablo had mij een keer verteld dat ze het tijdens hun middelbaar en eerste jaren van hun bachelor echt nOOit moeten doen, en er daarom ook geen ervaring mee hebben. Gevolg: schreeuwerige powerpoints, de overgrote meerderheid die gewoon voorleest van een papiertje, beginnersfouten zoals niet aankondigen wanneer iemand anders gaat spreken, etc... Leuk gevolg: de lat ligt zo laag dat alles wat je doet ook goed is! Die avond ging ik naar de verjaardagsdrink van Giulia, één van de Italiaanse meisjes die ik in Marokko heb leren kennen. Ze had beloofd hapjes te voorzien, maar uit tijdsgebrek had ze iets in elkaar geflanst op basis van boterhammen, zwanworstjes, hesp, kaas en ei. Smaakte veel beter dan het eruitzag, maar misschien had ik gewoon honger. Door het tijdsgebrek was er ook geen taart, maar dat werd handig opgelost door een half brood vol te smeren met nutella en er dan kaarsjes op te zetten. Ondanks het makeshift eten was het heel gezellig!

Dinsdag nog een keer gaan lopen; ik weet nu al dat ik de looproutes enorm ga missen in België. Jammer dat ik zo stom ben geweest om mijn mp3 thuis te vergeten, maar ook zonder muziek is het aangenaam.

Woensdag sloeg het noodlot dus toe, toen ik 's namiddags mijn laptop probeerde te starten, lukte dit niet meer... Hij kwam steeds in een loop van 3 seconden proberen opstarten, 10 seconden uitvallen, 3 seconden proberen op te starten, ... Ik hoopte dat even wachten het probleem zou oplossen, maar ook toen ik die avond terugkwam van de les was er geen beterschap. Aargh! En natuurlijk stonden er nog werkjes op mijn bureaublad zonder back-up, crap! Ondertussen was ik ook te weten gekomen dat we vrijdagmiddag opnieuw een deelexamen van gestiOn de calidad zouden hebben, gelukkig had ik daar mijn laptop niet voor nodig...

Lees meer...

Pagina 1 van 4

You are here: Dennis in Sevilla