La penúltima

¡Hola todos!

Terwijl ik dit neertyp zijn mijn laatste 48 uur in Sevilla ingegaan. De meeste van mijn huisgenoten zijn al naar hun respectievelijke thuislanden teruggevlogen en er is al een nieuwe lading huisgenoten aangekomen. "Lost in transition", zoals Vinz het goed uitdrukt. De voorbije twee weken zijn dan ook zoveel dingen gebeurd dat ik hoop dat ik het meeste nog kan herinneren!

Maandag 30 januari was het tijd om komaf te maken met twee vakken: Investigación Comercial in de voormiddag en GYODEC in de namiddag. Toen we rond 11u voor de lokalen verzamelden merkte ik dat er een gespannen sfeertje hing; formules werden nog snel overlopen, samenvatting nog snel uitgewisseld en schrijfgerief haastig klaargenomen. Het examen bestond uit 15 meerkeuzevragen die best meevielen (hoewel het natuurlijk steeds uitkijken is voor instinkers door het taalverschil) en één (!) oefening. Aangezien de oefeningen waren van het type "ofwel zie je het en heb je geluk, ofwel zie je het niet en heb je pech" vond ik één oefening niet echt representatief. Desondanks had ik er een relatief goed gevoel over toen ik het examen afgaf - iets wat duidelijk niet de algemene tendens was ("¿cómo fue? - ¡fatal! ¡terible!), ook niet bij Lotte en Julie. Daarna ging ik met Seba eten in de resto, waarna we ons met een laptop (Seba was er één voor mij gaan uitlenen, ik had zo'n gevoel dat ik mijn gezicht daar maar beter niet meer liet zien) in de zon op een bankje hebben gezet om de slides van GYODEC te knallen. Om 5u, het uur dat we met Ana hadden afgesproken en dat we wel drie keer hebben herhaald, gingen we naar haar bureau voor ons examen. Daar aangekomen begon een kwade Ana meteen tegen ons te tieren dat ze boos was op ons dat we haar al meer dan een uur hadden laten wachten omdat we duidelijk om 4u hadden afgesproken (!! - "kijk maar in mijn agenda"). Seba en ik wisselden meteen een WTF-blik uit en hebben ons dan maar met tegenzin geëxcuseerd voor onze vertraging. Spanjaarden... Gelukkig ging het examen van een leien dakje (Ana had weinig inspiratie voor geloofwaardige alternatieve antwoorden in de meerkeuze - bovendien had het examen belachelijk veel spelfouten, vooral tegen het Engels) en konden we snel haar bureau verlaten. We kregen bij wijze van afscheidscadeau nog een CD mee met de video-opname van onze presentatie. 's Avonds wou ik enkel maar rustig wat bekomen.

De volgende drie dagen leken sterk op elkaar: genieten van het zalige voorjaarsweer op het dakterras, al dan niet met een studerende Nathalie, Ray of Philip naast mijn zijde. Ik had besloten om, bij wijze van experiment, prezi te gebruiken om Dirección Estratégica samen te vatten. Hier zou wel wat tijd in kruipen, maar ik hád tijd, en bovendien zou het resultaat er mogen zijn. Dinsdagavond kregen we een nieuwe huisgenote: de Zwitserse Roxanne. Een leuke meid waarvan ik momenteel spijt heb dat ze het eerste semester niet is toegekomen! Stilaan begon ik me wel te ergeren aan het gedrag van mijn andere huisgenoten, in het bijzonder dat van Philip en Vinz. Tijdens het voordrinken in de keuken vind ik het gezellig om er bij te komen zitten, maar wanneer ze dan uitgaan kunnen ze niet aanvaarden dat ik niet meega om de dag erna te kunnen studeren ("huh, je hebt toch geen examen morgen, ga gewoon eens mee!"), tot vervelens toe. Woensdag gingen we, na de traditionele cien montaditos, echter wél naar Caramelo omdat er een "Belgian party" was. Om eerlijk te zijn was ik heel erg benieuwd naar hoe ze het thema gingen invullen! Mijn nieuwsgierigheid was echter ongegrond; geen Belgische muziek, geen Belgische mensen (enkel Louise, ik en een random Waal!) en teleurstellende Belgische hapjes (stukjes wafel met chocoladesaus). Nouja goed, een feestje met huisgenoten is sowieso al geslaagd, Belgisch of niet. Donderdag heb ik mijn samenvatting dan volledig afgewerkt en ben ik vroeg gaan slapen. Ergens met pijn in het hart omdat het de laatste avond van Anna en Louise was, maar voor het laatste examen moesten we fris zijn...

Vrijdag was het dan zover, mijn laatste examen! Eindelijk! Tijdens het fietsen naar de campus voelde ik me opeens enorm zwak, wat gelukkig snel opgelost kon worden met een chocoladebroodje uit de cafetaria. Het examen zelf viel goed mee. Ik zat deze keer een keer helemaal achteraan in het lokaal, waardoor het me opviel hoe belachelijk veel er werd samengewerkt. Na nog een korte babbel met Adolfo en Pablo (ik gaf hem de CD van onze presentatie), haastte ik me naar huis. Anna en Louise hadden alles ingepakt en waren klaar om te vertrekken. Er werd van iedereen afscheid genomen, zelfs van Reme (die geen knuffel wou, volgens Vinz omdat ze dan zouden ruiken dat ze aan de fles had gezeten tijdens het kuisen) en Fiorellas tranen werkten vrij aanstekelijk. Omdat we meteen doorgingen naar de afscheidsdrink van Lotte en Seba, vertrok ik samen met Nathalie, Ray, Anna en Louise richting de Encarnación om een taxi te nemen. Anna had een vroegere vlucht, dus vertrok toen meteen al. Toen gebeurde er echter iets ongelofelijk stoms; tijdens het stappen naar de encarnación had ik van Ray (die met veel te veel bagage van de meisjes aan het sleuren was) een tas overgenomen. Die stopte ik in de koffer van Annas taxi in de waan dat ze van Anna was, maar het was blijkbaar de handbagage van Louise! Niemand had echter, overwonnen door emoties, iets in de gaten. Toen de taxi wegreed, vroeg Louise waar ik haar tas had gelaten. "úw tas? SHIT" - ik ben toen nog tevergeefs achter de taxi gespurt, dus hebben ze Anna opgebeld om rechtsomkeert te maken. Dom, dom dom! Iedereen kon er gelukkig mee lachen, en zo hadden we Anna toch nog een laatste keer gezien. Op de drink van Lotte en Seba was het leuk om met vele mensen bij te praten, in het bijzonder dan met Bart, die ik al enkele maanden niet meer had gezien. Toen de drank op was en iedereen was uitverteld, was het tijd om afscheid te nemen van Louise, Seba en Lotte. Nuja, afscheid, "tot binnen twee weken in de les!". 's Avonds was het tijd om nog eens met het thuisfront te skypen en zaken voor EKA te regelen. Die avond was het Chris z'n verjaardag, dus gingen we ter gelegenheid daarvan naar Alfalfa; veel tijd kon er echter niet doorgebracht worden omdat de politie iedereen kwam verjagen, dus gingen we maar naar Funclub in de Alameda. Het was leuk om Sander, Olwen en Morgan nog eens tegen het lijf te lopen, door de examens was dit al even geleden!

Zaterdag had ik niet veel tijd om in mijn bed te liggen, Joris, iemand uit mijn middelbaar, was met zijn broer en ouders aan het rondtrekken in Andalusië tijdens de lesvrije week. Ik had 's middags met hen afgesproken om te gaan eten in Coloniales. Ik had er echter weinig rekening mee gehouden dat hun eetritme nog was afgesteld op Belgische maaltijden, en toen we ook nog een dik halfuur moesten aanschuiven in Coloniales, viel Joris' vader bijna flauw van de honger. Ondanks alles denk ik dat iedereen het wel lekker vond en het werd een heel gezellige maaltijd, vooral omdat Joris' broer vorig jaar ook op Erasmus naar Spanje was geweest. Ik nam afscheid en repte me naar huis om in te pakken: het was tijd om naar Mallorca te vertrekken! Daniel, de Duitser vanuit mijn les Gestión, had goedkope tickets gevonden richting Palma gevonden: €19 H/T! Ideaal voor een weekendje weg, leek ons. Vinz ging ook mee, samen met twee Franse vriendinnen van hem, Virginie en Fyona. Ik was blij om er even tussenuit te zijn, want van al dat afscheid nemen wordt een mens niet bepaald vrolijk... We begrepen echter al snel waarom de vlucht zo goedkoop was; de motoren van het vliegtuig konden niet automatisch gestart worden (!) dus moesten we wachten op een toestel om de motoren te jumpstarten, dat echter door een andere maatschappij in gebruik was. Ook kreeg ik tijdens het landen enorm veel hoofdpijn. Nu goed, eind goed al goed, we zijn veilig in Palma geland en na een korte rit in een pendelbus veilig in ons hotel aangekomen. Het was door de vertraging echter al na 23:00, dus zijn we snel nog wat drank gaan kopen voor de nachtwinkel sloot en een cheeseburger gaan eten in een guur barretje dat gemakkelijk had kunnen doorgaan voor een Amerikaanse highwaydiner. Terug in ons hotel hebben we een drankspel gespeeld, todat we merkte dat het aan het sneeuwen was! En daar stonden we dan, op een terras aan de haven van Palma, kijkend naar de eerste sneeuw van Palma in meer dan 10 jaar. Daarna zijn we voldaan in ons zachte bed in slaap gevallen.

De volgende morgen besloten Vinz, Daniel en ik om de stad te gaan verkennen. We zagen nog wat wielertoeristen passeren en bezochten de kathedraal. Daarna was het tijd voor ontbijt/middagmaal in de McDo (Ugh! Echt het enige goedkope dat open was op zondag, Mallorca blijkt erg duur te zijn...) Na nog wat omzwervingen en een koffie op het hoofdplein zijn we teruggekeerd naar ons hotel om te gaan genieten van een sauna. Het was erg lang geleden en door de koude op Mallorca deed het extra deugd! Daarna zijn we gaan eten in het hard-rock café, waar ik enorm kwaad werd op onze serveuse, die er op stond dat ik mijn identiteitskaart liet zien omdat ze niet geloofde dat ik ouder was dan 18. No tip for you, lady! Daarna sloten we af in een Irish pub voor een lekkere Guiness en véél te luide livemuziek.

Aangezien maandag onze laatste dag was, besloten we om een auto te huren en het eiland te verkennen. Met Daniel als chauffeur reden we door de kronkelende bergwegen van het eiland. Ik ben zo blij dat we het eiland ook effectief verkend hebben, want Mallorca is enorm mooi omwille van de scherpe contrasten: zonnige stranden en besneeuwde bergtoppen kan je hier letterlijk op enkele meters van elkaar vinden, wat erg mooie uitzichten opleverde. 's Avonds zijn we ergens in de middle of nowhere gestopt voor de mooiste zonsondergang ooit. Daar staan op een rotsplateau, met de wind in je haren, kolkende golven, links een baai waarin de zon in alle kleurschakeringen van geel en oranje ondergaat, rechts bergen waartussen de maan schijnt, ... ongelofelijk. Daarna was het jammer genoeg tijd om terug te keren, in de meest verschrikkelijke vlucht van mijn leven; tijdens de landing had ik het gevoel dat mijn hoofd ging ontploffen, alsof ze met verscheidene naalden in mijn voorhoofd staken. Ik heb wel vaker last van druk, maar deze keer bleef de snijdende hoofdpijn ook ná de vlucht doorgaan. Ik nam een pijnstiller en was blij dat ik in Viriato in mijn bed kon kruipen.

Veel tijd om te rusten had ik niet, want voor de daaropvolgende week stonden het bezoek van Koen, Nele en Steven, een kotfeestje en Gibraltar op het programma. ¡A luego!

You are here: Dennis in Sevilla >> La penúltima