La decimaoctava

¡Hola todo el mundo!

Dit is de eerste blogpost vanop een andere laptop dan de mijne, omwille van het jammerlijke feit dat de bios van mijn eigen laptop plotseling besloot om tegen te werken. Wat is een mens toch gehandicapt zonder; gelukkig waren vele kotgenoten bereid om hun laptop even af te staan.

De week begon nochtans zoals elke andere week; een enorm zonnige maandag waarop het zalig was om op het dakterras leerstof door te nemen, te lezen, of gewoon te zitten. De ene had het al wat drukker met studeren dan de andere en ik had zo'n voorgevoel dat dit gigantische verschil in studiedruk nog voor spanningen ging zorgen. Deze week begonnen ook de presentaties van direcciOn estrategica. Het niveau van presenteren ligt in Spanje echt belachelijk laag; Pablo had mij een keer verteld dat ze het tijdens hun middelbaar en eerste jaren van hun bachelor echt nOOit moeten doen, en er daarom ook geen ervaring mee hebben. Gevolg: schreeuwerige powerpoints, de overgrote meerderheid die gewoon voorleest van een papiertje, beginnersfouten zoals niet aankondigen wanneer iemand anders gaat spreken, etc... Leuk gevolg: de lat ligt zo laag dat alles wat je doet ook goed is! Die avond ging ik naar de verjaardagsdrink van Giulia, één van de Italiaanse meisjes die ik in Marokko heb leren kennen. Ze had beloofd hapjes te voorzien, maar uit tijdsgebrek had ze iets in elkaar geflanst op basis van boterhammen, zwanworstjes, hesp, kaas en ei. Smaakte veel beter dan het eruitzag, maar misschien had ik gewoon honger. Door het tijdsgebrek was er ook geen taart, maar dat werd handig opgelost door een half brood vol te smeren met nutella en er dan kaarsjes op te zetten. Ondanks het makeshift eten was het heel gezellig!

Dinsdag nog een keer gaan lopen; ik weet nu al dat ik de looproutes enorm ga missen in België. Jammer dat ik zo stom ben geweest om mijn mp3 thuis te vergeten, maar ook zonder muziek is het aangenaam.

Woensdag sloeg het noodlot dus toe, toen ik 's namiddags mijn laptop probeerde te starten, lukte dit niet meer... Hij kwam steeds in een loop van 3 seconden proberen opstarten, 10 seconden uitvallen, 3 seconden proberen op te starten, ... Ik hoopte dat even wachten het probleem zou oplossen, maar ook toen ik die avond terugkwam van de les was er geen beterschap. Aargh! En natuurlijk stonden er nog werkjes op mijn bureaublad zonder back-up, crap! Ondertussen was ik ook te weten gekomen dat we vrijdagmiddag opnieuw een deelexamen van gestiOn de calidad zouden hebben, gelukkig had ik daar mijn laptop niet voor nodig...

Donderdagmorgen bracht ik mijn laptop dan ook binnen in een computerwinkeltje in de buurt van de Alameda. Daar wisten ze mij meteen te vertellen dat het een probleem was in de bios: ze gingen mijn computer opsturen naar de fabriek en mij dan melden hoeveel een eventuele reparatie mij zou kosten. Gelukkig konden ze de bestanden die ik nodig had van mijn harddrive halen, dat was al een hele opluchting. Ik besloot dat ik het voorlopig wel zou redden met de computers in de bib, hoe ongemakkelijk dat telkens ook zou zijn. 's Avonds hadden we onze presentatie van direcciOn estratégica, die heel erg vlot ging. 's Avonds ging ik nog even naar de verjaardagsdrink van Christine; omdat ik te vroeg was kreeg ik nog een stuk chocoladetaart, daarna heb ik met Sander en Isabelle de hapjes geplunderd. De hele groep ging nog naar Kudeta, maar ik moest nog studeren voor het deelexamen van de volgende dag, dus daarvoor heb ik moeten passen (bah).

Een deelexamen dat gelukkig ook goed ging: deze keer hadden ze voor de erasmussers een invulblad voorzien zodat we deze keer wél meer dan genoeg tijd zouden hebben om de vragen te lezen en eventueel te vertalen. Ideaal!
Het was vrijdag, en dat betekende opnieuw "viernes loco en la casa loca": een kotfeestje zoals ze enkel bij ons gebeuren! Deze keer had ik mij voorgenomen om al mijn spullen achter slot en grendel te plaatsen én te laten. Ook nu liep het huis weer snel vol en het was leuk om vele gezichten terug te zien die ik al maanden niet meer had gezien, zoals bv. Adrien, die begin januari uit ons huis was verhuisd en bij Matthieu en de Ieren was ingetrokken. Ook de meeste organisatoren van ESN en Erasmusevilla (!) waren van de partij. Tegen twee uur begon er echter iets té veel volk te komen; de straat stond vol, er waren veel Spanjaarden (wat meestal een slecht teken is...), om naar de wc te gaan moest je aanschuiven, vele mensen probeerden naar de bovenverdiepingen te gaan, ... Op een bepaald moment waren Ray en Daniel de buitenwippers van de voordeur en ik was de buitenwipper van de bovenverdieping. Ongelofelijk! Daardoor bleven de mensen zich ophopen in de straat, wat voor een ongelofelijk lawaai zorgde dat de buren irriteerde, wat onvermijdelijk heeft geleid tot ... politie! Opeens stonden er twee combi's in de straat - met dubbel zoveel agenten - die alles meteen probeerden stil te leggen. Philip, die aan het DJ'en was, was zo dronken dat hij de muziek eerst afzette maar daarna weer superluid opzette ("oh, die politie is geen geintje?"). Toen iedereen naar buiten werd geleid, zongen onze aanwezigen "policia, policia, asi vôce me mataaaa!" - iets waar ik nu wél om kan lachen. De "verantwoordelijken" moesten hun identiteitskaart afgeven (nuja, drie was genoeg, dus die van mij hadden ze niet meer nodig) om een officiële waarschuwing op te stellen. Onze "hoofdverantwoordelijke", Vinz, was echter verdwenen! Ongelofelijk! En terwijl hij goed wist dat er politie was! Hun schatting van het aantal aanwezigen was 180 (!) en ze verzekerden ons dat ze contact gingen opnemen met de eigenaar van het gebouw. Ironisch genoeg wíst Erna al dat er iets gaande was: Jolien had haar die middag gebeld om de sleutels te vragen van de kamer van Simon om daar te kunnen slapen, aangezien ze de dag erna vroeg wou opstaan om in de boeken te vliegen voor een examen dat ze binnen enkele dagen had. De sleutels kreeg ze niet, maar Erna was zo vriendelijk geweest om Jolien aan te bieden bij haar thuis te blijven slapen; iets dat Jolien uit beleefdheid niet durfde weigeren.
Dus daar stonden we dan om 3 uur ´s nachts in de woonkamer - die zoals steeds tot een slagveld was herleid. Deze keer laggen zelfs her en der stukken sofa. Iedereen enorm kwaad op Vinz, dat hij als een lafaard was gaan lopen. Samen met Anna en Nathalie heb ik toen de meeste flessen en bekers al opgeruimd voor het geval dat Erna de volgende morgen zou langskomen. Daarna ben ik gaan slapen, ik had immers de zaterdagnamiddag afgesproken met Seba, Julie en Lotte om een groepswerk te maken.

De volgende morgen was ik, naar zaterdagnormen, vroeg wakker. Toen ik ging ontbijten stuitte ik op Jolien, die thuiskwam na haar overnachting bij Erna. Toen ze de stukken sofa zag liggen, vroeg ze me wat er gebeurd was: ik deed haar het hele verhaal van de politie. Ik wilde nog even naar de Corte Ingles gaan, maar toen ik buitenkwam kon ik mijn ogen niet geloven. Onze voorgevel stond vol grafiti! Ik riep meteen iedereen bijeen. Daar stonden we opnieuw; Daniel, Ray, Philip, Fiorella, Nathalie, Jolien, Anna, Louise en ik, de meesten nog in pyjama, naar onze voorgevel te staren. Gelukkig waren er wel meer voorgevels beklad, maar toch... Terug binnen, wilden we Vinz confronteren met wat er gisteren gebeurd was. Zijn kamerdeur was echter op slot en hij reageerde niet. Reageren of niet, ik vertrok naar Seba thuis voor het groepswerk van gestión de calidad, dat we op die productieve namiddag helemaal hebben gemaakt. Thuisgekomen in Viriato was alles opgeruimd (Philip had de sofa's zelfs terug in elkaar gezet, hoewel hij zich wel bij een deel had vergist omdat er roestige spijkers uit een zijkant staken...) en was Vinz terug uit z'n kamer. Hij had iedereen een facebookbericht gestuurd waarin hij zich 10x excuseerde en zei dat hij geen "souvenirs" meer had van de nacht ervoor. Soit, voor mij was het opgelost zo. Ik had zin in tapas, en toen ik hoorde dat Daniel, Ray en Philip van plan waren om naar Los Coloniales te gaan, ging ik heel graag mee! Deze keer jammer genoeg geen Duitse professoren die de rekening betaalden, wél overheerlijke tapas.

Zondag was het een regendag. Gecombineerd met een kapotte laptop, gesloten winkels, bibliotheken en studerende huisgenoten, was dat een enorm saaie dag. Toen ik tijdens het ontbijt Reme tegenkwam, vroeg ze mij of ik die nacht iets raars had gezien of gehoord: blijkbaar had er iemand in haar waskot binnengebroken en daar spullen weggenomen. Zo waren er onder meer gloednieuwe potten en pannen uit de reserve verdwenen, die bizar genoeg gewoon in onze kast stonden. Ze kon er uiteraard niet mee lachen, "jouw kamer kan de volgende zijn waar ze binnenbreken en spullen wegnemen" en vroeg aan iedereen die kwam ontbijten of hij/zij iets gezien had. Aangezien Vinz de deur van het terras al eens had opengeprutst om een sigaret te gaan roken, was hij in haar ogen hoofdverdachte. Vinz was de beschuldiging meer dan beu en besloot die dag te gaan zoeken naar een andere kamer voor volgend semester. In tussentijd mocht ik zijn laptop lenen, waardoor ik die zondag toch nog IETS kon doen. Zijn afspraken om kamers te bezichtigen hadden voor hem weinig opgeleverd: onsympathieke mensen, slechte ligging, geen mogelijkheid tot kotfeestjes, ... Tja, once you go Casa Loca...

Gelukkig kon ik maandag gewoon weer de computers in de bib gebruiken, ideaal om te bloggen!

¡Nos vemos la proxima!

 

You are here: Dennis in Sevilla >> La decimaoctava