La decimaquinta, decimasexta, en meteen ook maar decimaséptima

¡Hola tod@s!

Op het moment van schrijven zit ik na de winterstop weer terug in Sevilla, te genieten van de zon op ons dakterras, dat trouwens een fantastische plaats blijkt te zijn om te studeren.

Tijdens mijn laatste twee dagen in Sevilla was het huis zo goed als leeggelopen, daar de meesten al naar huis waren vertrokken. Ik werd zelf ook een beetje weemoedig en begon zelfs de 'dagboeken' van Viriato te lezen: een stoffige doos op de bovenste plank van één van onze boekenrekken met daarin boeken vol tekstjes, foto's en andere dingen die vorige Viriatobewoners hebben achtergelaten. Ik nam mezelf alvast voor om in februari ook een gigantische tekst in zo'n boek achter te laten. Om mijn gedachten wat te verzetten ging ik ook lopen, goed wetende dat dit de laatste keer van 2011 ging zijn. 
Aangezien Seda en Nihat me hadden aangeraden dat ik zéker nog voor mijn vertrek naar Las Coloniales moest gaan, besloot ik dat die avond te willen doen. In huis had niemand echter zin, budget of nog honger om mee te gaan. Verdorie, dan ga ik maar alleen!
Aangekomen in Las Coloniales was de keuken nog niet open, dus besloot ik mij aan een tafeltje te zetten met een tapa van jamón iberico. Toen ik op het punt stond om iets om te eten te bestellen, kwam er opeens een oude bekende binnen. Sam, een Duitser die in september met mij mee was gegaan naar Cadiz, moest ook even goed kijken vooraleer hij mij herkende. Hij had blijkbaar afgesproken met een prof van zijn Uni en een klasgenote afgesproken om samen iets te eten. Hij vroeg of ik er niet bij kwam zitten. Ondanks de relatieve absurditeit van het voorstel (tuurlijk, een prof spreekt af met zijn Duitse studenten, laten we er als Belg even bij gaan zitten!) ging ik met hem aan een tafel zitten. Toen de klasgenote en de prof binnenkwamen, trokken ze wel even rare ogen, maar hadden er blijkbaar niets op tegen. Ik had heel veel dode stiltes en awkward moments verwacht (Duitsers blijven Duitsers...), maar tot mijn verbazing waren het enorm gezellige mensen die allesbehalve formeel omgingen met hun prof. Het feit dat er maar wijn besteld blééf worden zal daar waarschijnlijk wel voor iets tussen hebben gezeten. Ook was ik enorm blij dat mijn Duits goed genoeg was om hun goed te kunnen volgen. De drank en tapas bleven elkaar maar opvolgen en ik begon stilaan voor de gepeperdheid van de rekening te vrezen, maar ik vond het zo gezellig dat ik graag bleef. Toen we na úren eindelijk klaar waren met eten, nam de prof tot mijn grote genoegen de rekening voor zijn rekening (pun intended). "Dit is op kosten van de Uni" - NICE. Met een volle maag en volle portemonnee keerde ik dan ook voldaan terug naar Viriato.

De volgende dag bestond uit uitslapen, inpakken, afscheid nemen van wie nog in huis was en met een veel te zware zak naar de bushalte aan het Prado strompelen. Het was die namiddag een dikke 20°C en ik werd me er pijnlijk van bewust dat het op dat moment in België net niet aan het vriezen en bovendien al donker was... Aan de bushalte kwam ik Christine tegen, met wie ik de bus naar de luchthaven nam. Altijd leuk om niet alleen op een vliegtuig te zitten. Ondanks wat last-minute gatewisselingen werd het een vlotte vlucht. Aangekomen in Charleroi was het een blij weerzien met mijn ouders, die in de auto voor een box vol Belgische koeken hadden gezorgd, fantastisch! Thuis aangekomen was alles nog exact hetzelfde; de extreemst merkbare verandering was een nieuwe microgolf.

De volgende twee weken bestonden uit het zien van zoveel mogelijk vrienden en familie (niet zo evident tijdens de examenperiode...) en dingen doen die ik meer dan 3 maanden heb moeten missen. Een boterham met preparé eten. Gamen op een deftige computer. Naar Antwerpen of Mechelen gaan. 
Ik was op tijd terug in België om Kerst op UA mee te maken. Ondanks het feit dat ik blij was om zoveel mensen terug te zien, was er blijkbaar duidelijk op mijn gezicht af te lezen dat ik op dat moment toch liever nog in Sevilla zat. Dat was niet helemaal waar, maar het was gewoon enorm aanpassen. Tegen de avond toe, na de kerstgourmet, een bezoek aan het glazen huis en een feestje in de Swa, was ik weer helemaal "ingeburgerd". 
Familie terugzien op Kerst en Nieuw was ook aangenaam, hoewel ik op de eerste dag van het nieuwe jaar wel met een enorme kater zat. Kort samengevat, op oudejaarsavond hadden enorm veel mensen hun weg naar de Swa gevonden en de swa gras vloeide (iets te) rijkelijk. Topavond.

Vrijdag 6 januari terug naar Sevilla vertrekken was opnieuw een dubbel gevoel. Ergens was ik weer zo aan België aangepast dat ik niet wou vertrekken, een ander deel in mij was dan waar aan het schreeuwen om eindelijk terug te gaan. Die vrijdag bleek een populaire dag te zijn om terug te gaan, aangezien ik Sander, Isabelle, Christine, Seba, Julie en Lotte er ontmoette. Opnieuw een vlotte vlucht. Aankomen in Sevilla voelde raar genoeg aan als thuiskomen; het leek alsof ik een kleine 3 weken op vakantie in België was geweest. Toen ik aankwam in Viriato, was het huis echter volledig leeg. Leeg! Geen enkel teken van leven! Ik besloot op mijn gemak uit te pakken (had een pak hagelslag meegenomen dat was opengegaan in mijn zak, FML) toen ik opeens gestommel op de trap hoorde. Huh? Blijkbaar was Fiorella aan het slapen toen ik aankwam en was ze nu wakkergeworden, wat een héél blij weerzien opleverde. De volgende dag kwamen ook Duitse Simon en Ray aan, Jolien kwam op zondag. Hoewel zo weinig mensen heel wat voordelen opleverden (propere keuken, snel internet, rust) keek ik toch wel uit naar de dag dat Viriato weer compleet zou zijn. Ik besloot dat het tijd was om toch een stilaan te beginnen studeren; het weekend werd dan ook gevuld met studeren (in een t-shirt in de zon! zoveel aangenamer!), boodschappen doen en weer mijn eerste tapa's gaan eten. Sevilla tiene un color especial!

En dat waren week 15, 16 en 17 in beknopte versie. Het begint nu al aardig op te tellen :)

¡'ta luego!

You are here: Dennis in Sevilla >> La decimaquinta, decimasexta, en meteen ook maar decimaséptima