La decimacuarta

¡Oye cariños!

De laatste week van mijn Erasmus vóór de winterstop zit er ook weer op en stof genoeg om over te schrijven!

Morocco: the day after' zorgde voor een prakdag vol uitslapen, inkopen doen, mensen toevoegen op facebook (en meteen getagd worden) en verhalen uitwisselen met de huisgenoten die geïnteresseerd waren in onze verhalen. Erna had in de aanloop naar Kerstmis de zithoek versierd met slingers en een kerstboom, sfeervol! Die avond ging ik naar de les om tijdens dirección estratégica ons groepswerk te kunnen afgeven. Hoewel het pas tegen donderdag moest, was ik blij om samen met Adolfo en Lotte dat vervloekte groepswerk eindelijk in te dienen! Ik had met Vinz afgesproken om die avond te gaan lopen, maar omdat hij het al te laat vond toen ik terugkwam (omdat ik niet één sevici vond, was het al 21:50...) hebben we die afspraak naar de dag erna gezet. Dan maar gewoon op tijd in bed.

Dinsdagnamiddag gingen we dus lopen, het was voor mij alweer een tijdje geleden. Philip en Daniel wilden ook graag meelopen, dus vertrokken we met ons viertjes voor een tocht langs de rivier die Daniel had uitgestippeld. Zijn tempo lag echter enorm hoog, en al kon Philip niet meer volgen en na een tijd ook Vinz en ik niet meer. Nathalie en Jolien moesten dan ook hartelijk lachen toen we met een knalrode kop de keuken binnenstrompelden. Ik vind het jammer dat we het de dagen erna niet opnieuw hebben gedaan, want die tour was écht mooi. 's Avonds hadden we de mensen van de Marokkoreis waar Vinz en ik het best mee overeenkwamen, uitgenodigd bij ons thuis om gezellig iets te drinken in de patio. Daarna zijn we uitgeweest naar Alfalfa, één van de weinige plekken in Sevilla die op dinsdag bruist van het leven. Toen het zo rond 4-5u begon te regenen, is iedereen naar huis gegaan. Gelukkig was Alfalfa voor ons niet ver, wat jammer genoeg niet voor al onze gasten gezegd kon worden.

Vinz had besloten dat dit, aangezien iedereen de komende dagen voor de winterstop naar huis zou vertrekken, een 'stupid week' ging worden. Dit was een concept dat hij samen met Philip had bedacht en inhield dat er elke dag van de week moest worden weggegaan. Mijn groepswerken waren af, de lessen waren zo goed als allemaal gestopt... voor mij mocht deze laatste week voor de winterstop best een stupid week worden! Woensdag nodigden we dus dezelfde mensen van de dag ervoor uit (die op hun beurt vrienden meebrachten) om met hen naar de Christmasparty in Caramelo te gaan. Getooid met een kerstmuts of rendieroren was het nog eens tijd om te shaken! De nacht, die wat mij betreft super was, sloten we af op ons dakterras.

Donderdagnamiddag vertrok ik naar de les om te vechten voor een goede datum voor de presentatie van GYODEC. Aangezien Alekesandra en Pablo ziek waren en Seba nog moest werken voor zijn groepswerk van DE (zó blij dat we dat maandag hadden afgegeven!) zat ik als enige vertegenwoordiger van ons groepje in het klaslokaal, waar iedereen de belangen van zijn eigen groep wou behartigen. Na het nodige geroep, geloot en geklungel kreeg iedereen een datum toegewezen: de datum die we wilden! Na het melden van het goede nieuws aan mijn groepsleden vertrok ik naar huis; met de groep van de dagen ervoor hadden we afgesproken op de Plaza Nueva om een kerstspektakel ('imagenes') te gaan bekijken. Op de muur van het ayuntamiento werden met spots figuren geprojecteerd, wat voor heel mooie taferelen heeft gezorgd. Nadien gingen we uit eten naar Ingrid, de Duitse bar waar ik enkele weken geleden de match België-Duitsland was gaan kijken. Tijd voor een Leffe en een bratwurst! Nadien gingen de meesten naar huis, maar aangezien het nog zo vroeg was ging ik nog met Vinz, Daniel (een Duitser van bij mij in de les) en Monica (een Italiaanse die we in Caramelo hadden leren kennen) naar de Cien Montaditos voor een jarra de cerveza. Op weg naar huis kwamen we, passerend langs Alfalfa, een groep tegen van Italiaanse meisjes die we in Marokko hadden leren kennen. Het was niet voor niets stupid week, dus bleven we plakken en zijn Vinz en ik in de shotjes gevlogen. Ietwat aangeschoten ben ik toen slecht neergekomen op mijn pols, waar ik op dat moment toen niet veel van merkte.

Toen ik vrijdagmorgen wakker werd, deed mijn pols enorm veel pijn. Ik kon nog perfect al mijn vingers plooien, maar de meeste bewegingen waren echter extreem pijnlijk. Ik ging ontbijten en vond Erna in de keuken, die me - na het horen van mijn verhaal, dat van die shotjes had ik weggelaten - aanraadde om naar een dokter te gaan. 'Er is er ééntje op Sta Maria de Gracia, ga daar nou maar heen jochie', dus ging ik op weg naar centrum. Omdat ik verwacht had dat ik uren zou moeten wachten voor ik bij een dokter kon, was ik verbaasd dat dit na een korte procedure en wachttijd al na een halfuur kon! De dokter in kwestie raadde me aan om toch platen te laten nemen op de spoed van het dichstbijzijnde ziekenhuis om zeker te weten dat er niks gebroken was. Hop, naar de spoed! Daar was ik na twee uurtjes al buiten: mijn pols was niet gebroken maar had een scheur die zou kunnen ontsteken, dus moest ik pijn- en ontstekingsremmers nemen en mijn pols een week in een verband houden. Buiten de €2 van de ibuprofen heb ik die dag helemaal niets moeten betalen, mijn eerste aanraking met het Spaanse (nuja, Andalusische, ziektezorg is bevoegdheid van de comunidad) systeem was positief verlopen! Terug in Viriato ben ik wat gaan bijpraten met Louise en heb ik aan elke verbaasde blik mijn polsverhaal gedaan. De afsluiter van de stupid week gebeurde in stijl: al anderhalve week stond er op facebook een "Christmas party @ La casa loca" gepland. Opnieuw was er een gezellige drukte in huis en, tot mijn verbazing, was ook heel de organisatie van ESN aanwezig, hoewel die hun eigen feestje in Abril hadden die dag! Omdat ik mijn ibuprofen enkel met water wou mengen, was ik al snel één van de weinige nuchtere mensen in huis - best grappig. Tegen 4u vertrok de grote meerderheid ofwel naar huis, ofwel naar Abril, waarna Jolien en ik de boel afsloten en gingen slapen. Nuchter en met een gescheurde pols kan met niet veel gaan doen in een club!

Het was lang geleden dat ik mij bij het opstaan nog zo goed had gevoeld (misschien lag het aan de pijnstillers?) maar zaterdagmorgen sprong ik goedgeluimd uit bed. Ons huis was opnieuw een slagveld, maar in groep zou alles wel snel schoon zijn. Nuja.. groep... Ray zag ik die ochtend nog net richting Londen vertrekken, Daniel en Fiorella zaten in Rome, Anna zat al sinds de dag voordien in Oostenrijk, ... en de rest was aan het kateren! Ik zette mijn laptop op maximaal volume in het midden van de patio en met een leuke playlist begon ik alvast aan de schoonmaak. Niemand leek zich echter te verroeren, maar mijn goede humeur in combinatie met de muziek stelde mij in staat om op 3 uur tijd zelf alles te kuisen. Ondertussen had ik gemerkt dat mijn jas verdwenen was; maar och, die kwam wel terecht en iedereen zou superblij zijn met mijn inspanning en me uitvoerig bedanken. Mijn teleurstelling was dan ook eens te groot toen ik merkte dat enerzijds mijn jas weldegelijk gestolen was en anderzijds dat, buiten Philip, niemand me heeft bedankt. Niemand! Alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ze na een kotfeestje aan een propere tafel konden ontbijten! Mijn goede humeur was helemaal overslagen in een mix van ontgoocheling en woede. Ik ging naar de supermarkt en kocht er ingrediënten om soep te maken - al zeg ik het zelf, mijn soep wordt steeds beter en beter! Toen ik van één van de Duitsers 's een mail kreeg met de vraag om 's avonds te gaan drinken heb ik meteen geantwoord dat mijn humeur te slecht was. Bah. In de plaats daarvan ben ik maar kerstinkopen gaan doen.

Zondag was ik nog steeds slechtgezind en ik keek meer dan ooit uit naar de winterstop. Daarvoor zou ik echter een jas nodig hebben, of terugkeren naar België zou geen pretje worden! Dus besloot ik op het warmst van de dag met een dikke trui en een sjaal van Philip op zoek te gaan naar een jas. Onderweg stuitte ik op Seda en Nihat, twee Turkse meisjes die ik in het begin van mijn verblijf had leren kennen maar al heel lang niet meer had gezien. Ze waren op weg naar Triana voor een visschotel en vroegen of ik geen zin had om mee te gaan. Ondanks mijn stevige ontbijt en het opmaken van mijn soep kon ik dat aanbod niet afslaan. En daar zat ik dan, op een terras in Triana in volle zon, op een 18e december, genietend van de lekkerste adobo en calamares die ik ooit gegeten had, in goed gezelschap. Mijn slecht humeur smolt dan ook beetje bij beetje weg. Na de visschotel nam ik afscheid van de meisjes en kocht ik een nieuwe jas. Het is verbazend hoe iemands humeur op één weekend tijd zo kan schommelen. Zouden het de pijnstillers zijn? Ibuprofen of niet, die avond was het tijd om te bloggen en me af te vragen wat ik tijdens mijn laatste dag ging doen. Lopen? Kerstinkopen? Tapa's?

En dat was de 14e week. De 15e, 16e en 17e spelen zich af in België, dus dan wordt er niet geblogd.
Feliz Navidad, prospero Año Nuevo en hasta la proxima!

You are here: Dennis in Sevilla >> La decimacuarta