La decimatercera

¡Hola tios!

Wanneer een mens te weinig tijd heeft tussen een afspraak voor een groepswerk en een les Marketing om huiswaarts te keren, is dit voor hem een uitgelezen ogenblik om zijn blog nog eens bij te werken, bij deze!

Maandag diende om te bekomen van het weekend Granada. Aangezien ik vrijdagmorgen voor het weekend naar Marokko zou gaan en er tegen dan twee groepswerken af moesten zijn, diende mijn 13e week vooral voor schoolwerk. Gelukkig niet uitsluitend!

Bij de Belgen speelde al lang het idee om, bij wijze van nationale verbroedering, een Erasmuscantus te organizeren. Aangezien niemand hem echt wou voorzitten of organizeren, hebben Nathalie en ik ons "opgeofferd" om dan eindelijk de koe bij de horens te vatten. En zo geschiedde, maandagavond was het cantus in de keuken van Viriato!

Naast Nathalie, Louise en Jolien waren ook de handelsingieurs, Christine, Sander en Isabelle van de Partij. Het is nogmaals gebleken hoe sterk een cantus kan verschillen van stad tot stad; we hebben weer heel wat bijgeleerd! Iedere niet-Belg in ons huis wist niet goed wat er aan de hand was, de meesten kwamen dan ook kijken en ik voelde me even als een aap in een dierentuin. Hoewel niemand er iets van begreep, had iedereen wel zin om mee te doen. Een internationale erasmuscantus staat dan ook nog op de agenda! Na een aantal prosits op onze nieuwe regering en Sinterklaas, zijn we naar het kot van Seba getrokken bij wijze van afterparty.

Dinsdag en woensdag was het dus tijd om te groepswerken. De ideale gelegenheid om nog eens soep te maken, en al zeg ik het zelf, ze wordt steeds beter en beter. Woensdagavond ben ik opnieuw naar de Cien Montaditos getrokken, dit keer (enkel) met Ray omdat de rest niet kon/al eten had. Omdat we vrij laat zijn vertrokken zijn we midden in het piekmoment beland, gelukkig kende Ray er toevallig mensen en hebben we ons bij hun aan een tafeltje gepropt. Daarna zijn we nog naar La Sureña geweest, maar niet te lang, kwestie van donderdag nog fris te kunnen groepswerken. Dit nam dan ook mijn hele donderdag in beslag, en ik was blij dat 's avonds eindelijk alles af was! Omdat ik vrijdag al vroeg (8:00 aan de faculteit, argh!) paraat moest staan voor de Marokkoreis met ESN, ben ik op tijd in mijn bed gekropen. Rond 5:30 ben ik echter gewekt door Mathilde die, stoned als ze was, in de kamer van mijn buurman weer een glas had laten vallen en de scherven met veel lawaai aan het opkuisen was. Toen ik in mijn deuropening verscheen om te klagen excuseerde ze zich meteen om daarna - net toen ik terug in mijn bed lag - luide muziek te beginnen spelen. AAAAAHH! Gelukkig kon iemand haar vrienden waarmee ze was weggeweest haar tot stilte brengen. Kutfransen.

Een uur later ben ik dus maar opgestaan op te douchen en te ontbijten. Vinz ging mee maar Marokko en was ook wakker geworden door het kabaal van Mathilde; we konden dus tegen elkaar wat staan vloeken. Toen we allebei klaar waren om te vertrekken hebben we de sevici genomen naar de faculteit, waar de bus ons al stond op te wachten. Denis, de Duitser die ik had leren kennen op de ESN-trip in Granada, ging ook mee. Uiteindelijk waren we een groep van ongeveer 60 (!) mensen die hoofdzakelijk uit Italianen en Duitsers bestond. De bus bracht ons in een paar uur naar Tarifa, het zuidelijkste puntje van Europa waar de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan in elkaar overgaan, om van daaruit de ferry te nemen richting Tanger. Ik had gedacht dat de grenscontroles vanwege Schengen en de mogelijk van drugs- en alcoholverkeer heel streng gingen zijn, maar ze waren te belachelijk voor woorden. Een metaaldetector die nooit afging (hoewel iedereen duidelijk veel metaal op zak had, al was het maar de riemen), een x-ray die met een dikke laag stof die blijkbaar enkel diende als versiering, geen enkele hond en de politiecontrole bestond uit één enkele bejaarde agent op een stoeltje. Oh boy. Na lang wachten konden we dan toch onze eerste stappen in Afrika zetten. Een cultuurschok had ik niet, maar Tanger leek een beetje 'caught in the middle' te zijn tussen de Arabische en Westerse cultuur, wat van die rare taferelen opleverde als een een oude man in traditionele kleding die met een smartphone aan het bellen was en een limousine die op de weg een lastezel inhaalde. ESN had voor een fantastisch 4-sterrenhotel gezorgd, waardoor we dit weekend over zalige bedden, een flatscreen, koelkast en volledig uitgeruste badkamer konden beschikken. De planning voor die dag was een bus nemen naar Asilah,  maar aangezien de bus niet kwam opdagen werd dit naar zondag verschoven en gingen we die avond zelf nog Tanger verkennen. Medi, onze gids, bracht ons in de kleinste straatjes van de havenstad en trakteerde ons daarna op een muntthee in een bar met uitzicht (nuja, het was al donker, maar de gedachte was er) op Spanje. Daarna gingen we met de hele groep eten in een typisch Marokkaans restaurant: soep, Tajinn van kip en savooi, en fruit als dessert. Nadien nam Medi ons mee naar een club waar we normaal gezien getrakteerd zouden worden op buikdans, maar omdat de buikdanseres in kwestie niet kwam opdagen kregen we,

Zaterdagmorgen werden Vinz en ik gewekt door onze gsm, na een zalige slaap in het comfortabelste bed van de voorbije 3 maanden. Op naar het ontbijt! Na het verorberen van een paar borden harsha, koffiekoeken, scrambled eggs, fruitsla en een paar glazen fruitsap, koffie en muntthee (verbazend hoeveel honger een mens kan hebben op een ontbijtbuffet) waren we klaar om de bus te nemen naar Chefchaouen. In dit charmante bergdorpje met z'n felblauwe straten hebben we opnieuw een rondleiding van Medi gekregen. Na het nemen van de obligate groepsfoto's kreeg iedereen tijd om te gaan eten, met groepje zijn we tajinn (dat is echt zó lekker) gaan eten op een terrasje in de zon. Onze ober was een echte showmens die het opendoen van onze flesjes frisdrank op een goocheltruc deed lijken. Na een paar minuten werden we omsingeld door zwerfkatten die - waarschijnlijk dankzij de restjes van de toeristen - allesbehalve ondervoed waren. Daarna was het tijd voor een thé a la menthe op het centrale plein (7 dirham, ongeveer €0,65); ondanks de extreme zoetigheid ben ik echt een fan geworden van die thee.
Toen de groep terug was verzameld gingen we allen weer op de bus richting Tanger, om ons twee uur later op te kunnen frissen in het hotel en te gaan eten in hetzelfde restaurant als de dag voordien. Dit keer bestond de maaltijd uit een salade, rundstajinn met dadels en thee met gebak. Bij wijze van entertainment kwamen er tijdens het eten dansers een show geven en konden de vrouwen in ons gezelschap een hennatattoo krijgen. Nadien gingen we op zoek naar iets om 's avonds te kunnen drinken, maar alcohol vinden in een moslimland is blijkbaar zo goed als onmogelijk. Omdat die avond Barça had gewonnen van Real, stond heel Tanger op stelten. Iedereen was op straat gekomen om random rond te rjiden en te claxonneren of om met voetbaltruitjes te zwaaien. Dat men hier zo kan opgaan in Spaanse voetbal, echt gek! Omdat we geen drank vonden hebben we ons met een grote groep gesetteld in de bar van het hotel, waar we onder leiding van Medi een drankspel hebben gespeeld. Nadien was het de bedoeling om dit keer wél naar de buikdanseres te gaan kijken, maar ter plekke aangekomen bleek er geen plaats meer te zijn. Uiteindelijk ben ik terechtgekomen op de kamer van de begeleiders van ESN, die bljikbaar een hele koffer alcohol uit Spanje hadden meegenomen. Ook goed!

Zondagmorgen was tijd om in te pakken en zo mogelijk nog meer te eten op het ontbijtbuffet dan de dag erheen. Met de bus trokken we toen richting Asilah, maar onderweg zijn we gestopt voor een rit op een kameel (nuja, het was een dromedaris, maar in het de Spaanse taal maakt men dat onderscheid niet). Aangezien we met 60 waren stelde de rit niet veel voor en was het een rondje van ongeveer een minuut, maar soit, die beesten zijn fantastisch! Toen iedereen z'n foto's voor op facebook genomen had, zijn we verder doorgereden. Asilah is een kuststadje dat bekend staat om zijn witte huizen (het deed wat denken aan Griekenland) waar we opnieuw een rondleiding hebben gekregen in het oude stadscentrum. Het was er zalig warm, en het was fantastisch om midden december in t-shirt te kunnen rondlopen. Nadien zijn we met de kerels een visschotel gaan eten en - uiteraard - een muntthee gaan drinken. Toen iedereen voldaan was, was het alweer tijd om terug naar Tanger te vertrekken om de ferry te nemen. De douane deed dit keer echter lastig, na lang wachten bleek dat mensen zonder paspoort (ongeveer de helft van de groep) niet doormochten, tenzij op vertoon van een papier dat we bij aankomst uit Tarifa hadden moeten invullen. Twee Italiaanse meisjes hadden dit papier echter verloren en konden daarom niet meteen op de ferry, waardoor ze pas de volgende ferry konden nemen. Resultaat: de rest van de groep moest 2 uur wachten in Tarifa. Organisatie... Uiteindelijk zat dan toch iedereen op de bus richting Sevilla en kwamen we terug aan bij onze faculteit rond 02:00. Iedereen nam afscheid en een taxi naar huis. Toegekomen in Viriato ben ik, voldaan van het weekend, meteen in slaap gevallen.

En dat was alweer de 13e week, waardoor ik nu al 3 maanden in Sevilla zit. Dat de tijd vliegt, zegt. ¡'ta luego!

You are here: Dennis in Sevilla >> La decimatercera