9 mei = Europadag!

Vandaag (9 mei) is het de Dag van Europa! Exact 51 jaar geleden gaf de Franse minister Robert Schuman de ambitieuze verklaring af dat er een supranationale Europese organisatie moest worden opgericht en legde zo de grondbeginselen van wat nu de Europese Unie is.
Om dit te vieren stellen jaarlijks de Europese instellingen hun deuren open voor het publiek en wordt er in Brussel een groots volksfeest georganiseerd. Dit jaar ging het Europees feest door op zaterdag 7 mei.
Naar aanleiding van deze verjaardag schreef ook
Herman Van Rompuy
, de voorzitter van de Europese Raad, een opiniestuk dat vandaag in verschillende Europese kranten verscheen, waaronder ook in De Morgen. 

 

Artikel: Het zijn harde tijden, en Europa kan beter
Bron: De Morgen, 9 mei 2011
Auteur: Herman Van Rompuy


Het zijn harde tijden, en Europa kan beter

Voorzitter van de Europese Raad Herman Van Rompuy vestigt zijn hoop op jonge ondernemers in Europa en de Arabische wereld. Europa staat volgens Van Rompuy voor twee belangrijke tests: de ene binnen, de andere buiten de grenzen.

Eeuwenlang leek het alsof Europa, wereldwijd bekend als het continent van cultuur en smaak, naast ieder groot meesterwerk ook een bloedig slagveld voortbracht: Berezina voor Beethoven, Verdun voor Velázquez, Stalingrad voor Shakespeare. Na de catastrofe van de Tweede Wereldoorlog heeft Europa zichzelf echter opnieuw uitgevonden als een stuwende kracht voor welvaart en vrede.

Dat succes heeft als een magneet gewerkt. Het heeft onze oosterburen geholpen het communisme neer te halen. Met de uitbreiding lieten we zien dat het ons ernst was Europa één en vrij te willen maken: vandaag leven meer dan 500 miljoen mannen en vrouwen in 27 democratieën in één Unie. Zij delen instellingen, een munt en een opvatting van recht. Andere landen kloppen bij ons aan.

Deze grootse Europese onderneming is 61 jaar geleden begonnen. Toch is het nog steeds een begin, en geen eind. Ik ben ervan overtuigd dat we onszelf de komende jaren kunnen verbeteren en opnieuw een inspirerend voorbeeld kunnen zijn.

Ik zie voor Europa twee belangrijke tests in het verschiet. De eerste is het welzijn van onze burgers veiligstellen. De tweede is welvaart en stabiliteit in de rest van de wereld brengen, te beginnen met onze buurlanden.


Sinds de bankencrisis van 2008 heeft de Europese Unie, met enorme inspanningen, een economische ineenstorting afgewend, de basis gelegd voor blijvende groei en banen, en is zij bezig de financiële stabiliteit van de eurozone te waarborgen. Het aanpakken van de staatsschuldcrisis, middenin een elders opgestoken storm, heeft onze vastberadenheid op de proef gesteld. Er staat veel op het spel. De besluiten die nu worden genomen, bepalen of wij onze toekomstige welvaart en levensstandaard veilig kunnen stellen. Dat de economische groei en de werkgelegenheid in Europa weer stevig aantrekken, ook al verkeren enkele van onze economieën in moeilijkheden, is alvast een goed teken.

Het zijn harde tijden, ik weet het. Mensen hebben hun baan verloren, anderen kampen met tegenspoed. De wereldwijde economische concurrentie eist haar tol. Maar je ziet ook jonge mensen een bedrijf beginnen, mannen en vrouwen initiatieven nemen, buurtgenoten elkaar helpen. De moed en veerkracht die de Europeanen in de crisis zelf hebben betoond, zijn het beste bewijs van onze kracht.

Wat betreft de tweede test:
de Europese buitenlandse politiek heeft als voornaamste doel de ons omringende landen. Geloofwaardigheid in de wereld begint dicht bij huis. In het oosten en noorden, maar ook in het zuiden.

De ontluikende democratie in de Arabische wereld doet oude denkbeelden wankelen. Twintig jaar geleden waren velen verbaasd toen de oostelijke helft van ons continent zijn dictators verjoeg, nu is men even verrast over de gebeurtenissen aan de zuidkusten van de Middellandse Zee. Het is bemoedigend dat de protesten in Tunis, Caïro en Benghazi niets met extremisme van doen hebben: de demonstranten eisen werk en rechtvaardigheid, een toekomst in eigen land. Daarom verloren de visie en ideologie van Al Qaida hun relevantie - niet toen Osama bin Laden stierf, maar eerder al, toen de wanhoopsdaad van de jonge Tunesiër Mohammed Bouazizi in december vorig jaar de Arabische Lente op gang bracht. Daarom ook moet er een einde komen aan het schrikbewind van Muammar Kadhafi in Libië. Het waren de landen van de EU die het voortouw namen in de diplomatieke en militaire strijd om een bloedbad in Benghazi te verhinderen, en die anderen ervan overtuigden mee te doen.

Toch moeten we toegeven dat wij in het verleden niet altijd trouw zijn gebleven aan onze waarden. We streefden veeleer regionale stabiliteit na, we gedoogden zelfs ondemocratische regimes om het risico van fanatieke dictaturen te vermijden. Het was feitelijk de Arabische jeugd die ons wakker schudde door zich achter de universele waarden van vrijheid en democratie te scharen. Europa zal voortaan alle stappen steunen die een democratische transformatie en economische hervormingen voor de bevolking dichterbij brengen. We willen welvaart voor de landen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Handel en investeringen kunnen helpen om een klimaat van vrij ondernemerschap te scheppen waar geen plaats is voor corrupt kapitalisme. Van Algerije tot Jemen moeten jonge mannen en vrouwen in eigen land een toekomst kunnen opbouwen.

Als de Europese Unie voor deze twee tests - binnen en buiten onze grenzen - wil slagen, dan moet ze
haar capaciteiten en vermogens versterken
. Op papier hebben de landen van de Europese Unie alles wat ze nodig hebben. Onze markt en onze vrije bewegingsruimte voor burgers bieden enorme kansen die nog deels onbenut zijn. Als economisch machtsblok hebben we veel invloed in het buitenland. De nieuwe Europese diplomatieke dienst en de 27 nationale diplomatieke diensten beschikken samen over een ongeëvenaarde ervaring en deskundigheid. Zelfs op militair gebied hebben we echt iets te betekenen, als we dat zouden willen. Om mogelijkheden om te zetten in werkelijkheden moeten alle actoren en instrumenten samenwerken. En dat is precies wat de 27 staatshoofden en regeringsleiders in de Europese Raad nu, meer dan ooit, doen.

Ik ben er stellig van overtuigd dat Europa deze twee tests kan doorstaan en ervoor kan zorgen dat dit oude, maar springlevende continent de beste plek in de wereld blijft. Zoals alles in onze Unie gebeurt ook dit niet van de ene dag op de andere, maar stapsgewijs. Of zoals
Schuman op 9 mei 1950 zei: "L'Europe ne se fera pas d'un coup, ni dans une construction d'ensemble: elle se fera par des réalisations concrètes créant d'abord une solidarité de fait." ("Europa wordt niet ineens of als één alomvattend geheel gebouwd: het ontstaat geleidelijk door eerst met concrete verwezenlijkingen een in de feiten verankerde solidariteit tot stand te brengen").

You are here: Eurocommissaris van Informatie >> 9 mei = Europadag!